سادگى ، بىهويتى و بىانگيزگى مخصوص به خود در عرصه‌هاى مختلف زندگى قبل از اين‌كه حضرت به اجراى برنامه‌هايش بپردازد ، عامل ديگرى است كه بايستى در ارزيابى تربيت نبوى در نظر گرفته شود . ما در اين‌جا نيازى به توضيح بيشتر اين نكته نمىبينيم ؛ زيرا خود اين موضوع به اندازهء كافى گويا مىباشد ؛ چه ، اسلام بناى تغيير در پوستهء ظاهرى جامعه را نداشت ، بلكه بنا داشت در ريشه‌ها دگرگونى ايجاد كند و امتى جديد به صورتى انقلابى بيافريند ؛ و اين به معناى تفاوت عظيم معنوى بين وضع جديد است كه حضرت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم تربيت و سازندگى امتش را در راستاى آن آغاز كرده بود و وضع قبلى كه عرب در آن به سر مىبرد « 1 » . 3 - اتفاقات و انواع درگيرىهاى سياسى و نظامى در جبهه‌هاى متعددى كه در اين دوره روى داد ، خصلت رابطهء بين حضرت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم و صحابه‌اش را از نوع ارتباط بين فردى همچون مسيح و شاگردانش متمايز مىكرد . بنابراين ، رابطهء حضرت با صحابه‌اش همانند رابطهء يك مدرس و مربى مهيا براى آماده ساختن شاگردانش نيست ؛ بلكه رابطه‌اى است متناسب با وضعيت حضرت به مثابهء يك مربى ، فرماندهء جنگ و رئيس حكومت « 2 » .

--> ( 1 ) - در زمينهء وضعيت جامعهء عرب و حجاز رجوع شود به : تاريخ العرب قبل الاسلام ، دكتر جواد على ، قسمت دينى - اجتماعى . ( 2 ) - تنوع و نوع مسئوليت‌ها و هماوردهايى كه رسول اكرم با آن مواجه بود ، به